Sevgilim,
Bazen insanlar hayatın ne anlama geldiğini düşünürler. En azından seni tanıyıncaya kadar bende düşünüyordum. Hayat sanıldığı kadar acımasız değil. Sadece hayattan tat alabilmelisin, çevrenin ne diyeceğini umursamadan, kendi istediğini yaşayabilmelisin. Zira sen yaşayamadıklarınla ile beraber olup gittiğinde çevrenin sana bir yardımı olmayacak. Kendini özür bırak, ne hissediyorsan onu yap. Sevdiğinin elini tutarken yaşadıklarının yanlış olduğunu düşünüp hayıflanma, bırak o sevgi tüm benliğini sarsın. Eğer onun seni gerçekten sevdiğine inanıyorsan, ona sımsıkı sarıl onu yaşa, onu bırakma. Günün birinde belki ne kadar sevdiğini, ne kadar sevebileceğini, ne kadar sevildiğini anlarsın.Ama artık sende biliyorsun, biliyorsun ki en az bir kere gerçekten sevildin. Ve yine biliyorsun ki bu sevgi bitmeyecek.

Ocak 1st, 2010 at 04:52
great post…